Urngedenkstenen

Het geven van een plek

In de jaren zeventig was het gebruikelijk om na een crematie de as van de dierbare ‘stilzwijgend’ te verstrooien. Nabestaanden leken hier geen moeite mee te hebben, vanuit het gevoel dat de ware herinnering in het hart wordt meegedragen. Hoewel dit laatste nog steeds wordt onderschreven, groeide bij velen de behoefte aan ‘een tastbare plek’ ter nagedachtenis van de dierbare, die zij op gezette tijden konden bezoeken, en die de naam van de overleden dierbare toonde.

Gaandeweg zijn daardoor steeds meer mogelijkheden gecreëerd op het gebied van urnbestemmingen, in een columbarium, urnenmuur of urnengraf. Daarnaast ontstond de mogelijkheid om de as te bewaren in een sierurn.
Om de urnbestemming in een urnenmuur te markeren met een gedenksteen kan gekozen worden voor een afdekplaat met een geheel persoonlijk opschrift. Een urnengraf kan vormgegeven worden met een liggende, staande of kubusvormige gedenksteen, al dan niet in combinatie met materialen als hout, glas, staal of brons, of met ruimte voor siersteentjes of beplanting.