Interview

Het geven van een plek

Wat bedoelt u met “het geven van een plek”?
“Na het overlijden van een dierbare staan de nabestaanden voor de zware taak dit verlies emotioneel een plek te geven. Dit is een moeilijk proces, weet ik uit eigen ervaring, en verneem ik dagelijks in de gesprekken die ik met nabestaanden voer. Als een ingrijpende gebeurtenis of verlies (nog) geen plek heeft gekregen, blijft het verlies en gemis onophoudelijk doorspelen in alle facetten van het dagelijkse leven. Het is net of de draad van je eigen leven zwaar beschadigd is of zelfs geknapt is.”



Hoe kan “het geven van een plek” daarbij helpen?
“Ik heb de ervaring dat het geven van een emotionele plek en het inrichten van een tastbare plek hand in hand gaan. Innerlijk en uiterlijk ondersteunen elkaar.”

Hoe helpt u bij “het geven van een plek”?
“Samen zoeken we naar een manier om die plek concreet vorm te geven met een gedenksteen of grafmonument. Door samen de uitvoering van het monument te ontwikkelen en de concrete plek te markeren wordt het vinden van een emotionele plek ondersteund. Doordat het monument de begraaf- of urnplaats van de overledenen concreet zichtbaar maakt, ontstaat meer afbakening van de plek die de overledene in het leven van de nabestaande inneemt.”

Wat kan deze plek voor nabestaanden betekenen?
“Het is een vaste en tastbare plek, geheel passend bij zowel de overledene als de nabestaanden. Het is een plek die de naam en het beeld van de overledene weergeeft. Het is een plek die trouw en verbondenheid symboliseert. Het is een plek die te allen tijde opgezocht kan worden, maar die ook weer tijdelijk achtergelaten kan worden. Nabestaanden kunnen dus letterlijk afstand nemen van de plek, en deze letterlijk (tijdelijk) achter zich laten. Dit ondersteunt het emotionele proces van afstand nemen en achter zich laten, zodat nabestaanden beter de draad van hun eigen leven weer op kunnen nemen, en zich tegelijkertijd trouw voelen aan de overleden dierbare.” 

Interview met Paul Engberts, 2005